Weź udział w wyścigach lego samochodów, na torze lego

Tym razem cos nie tylko dla tych, któzy lubią grac w gry online lego,ale także dla tych, którzy lubią wyścigi samochodowe . Tym razem wyścigi w wersji lego,czyli ścigające się samochody zostały wykonane z klocków lego. W sumie bardzo fajna gra . Jezeli gra nie działa to kliknij lego tor wyścigowy

Fiat Bravo

Fiat Bravo pierwszej generacji był następcą modelu Tipo, trzydrzwiową odmianą modelu Brava. Po raz pierwszy zaprezentowany w sierpniu 1995 roku w Turynie[3]. Projekt auta został opracowany przez amerykańskiego stylistę, Chrisa Bangle’a (jego dziełem był też m.in Fiat Coupé)[4].

Samochód był skierowany do osób młodych, ceniących pojazdy o sportowych walorach – w porównaniu z większym bratem był wyposażony w mocniejsze silniki. Brava była za to przestronniejsza, mająca odgrywać rolę auta rodzinnego (jej bagażnik był pojemniejszy o 100 l od trzydrzwiowego odpowiednika)[4].

Bravo (wspólnie z bliźniaczym Brava) otrzymał tytuł Samochód Roku 1996 (Car of the Year)[5]. Zastąpiony w 2001 roku przez Fiata Stilo.
Miejsce produkcji

Pojazd produkowano w latach 1995-2001 we Włoszech, w fabryce Stabilimento Fiat di Cassino w Piedimonte San Germano (niedaleko miasta Cassino i wzgórza Monte Cassino).

Montaż Bravo (wraz z modelami: Punto, Brava, Marea i Ducato) odbywał się również w Polsce. W latach 1996-2000 w tyskich zakładach Fiat Auto Poland zmontowano 3842 sztuki tego modelu[6][7]. Samochody powstawały w systemie SKD (montaż z gotowych podzespołów)[8].
Charakterystyka pojazdu
Nadwozie

Bravo I było oferowane wyłącznie jako 3-drzwiowy hatchback. Długość nadwozia przy rozstawie osi 2,54 m wynosiła 4,03 m, szerokość 1,76 m, a wysokość 1,42 m.

Charakterystyczne elementy nadwozia to długie boczne drzwi, wąskie przednie reflektory położone na zderzaku (identycznie jak we Fiacie Brava) oraz owalne tylne światła w kształcie łezki, ustawione pod kątem, pomiędzy bokami samochodu a pokrywą bagażnika. Linia boczna samochodu – z gumowymi listwami i zaokrągleniami karoserii – oraz przód – z dużą szybą przednią, połączoną z maską silnika, ustawioną pod dosyć ostrym kątem – podkreślały lekko sportowy charakter Bravo[9].

Nadwozie zostało zabezpieczone przed korozją przez cynkowanie. Oznaki starzenia pojawiały się zazwyczaj tylko na pokrywie silnika, w okolicach błotników i na progach[10]. Słabym punktem nadwozia były też klamki i wsporniki lusterek, z których po kilku latach używania złuszczało się tworzywo sztuczne[11][12].

Pojazd dostępny był w jedenastu wersjach kolorystycznych nadwozia, osiem z nich to lakiery metalizowane[13]:

Fiat 500

Fiat 500 jest następcą modelu Fiat 500 Topolino (1936-1955). Wziął swoją nazwę od pojemności dwucylindrowego chłodzonego powietrzem silnika wynoszącej niemal 500 cm³ (dokładnie 479). Silnik ten miał początkowo moc 13,5 KMprzy 4000 obr./min., moment obrotowy 27,5 Nm przy 2500 obr./min., ale już po trzech miesiącach produkcji zwiększono ją do 15 KM, a w 1960 roku, po zwiększeniu pojemności do 499 cm³ (od 1958 roku w wersji Sport), moc wzrosła do 17,5 KM. Samochód był bardzo popularny głównie na południu Włoch, gdzie nabywała go przeważnie biedniejsza część społeczeństwa[potrzebne źródło]. Konstrukcja silnika wynikała z włoskich przepisów podatkowych uzależnionych od liczby cylindrów silnika. W czasie produkcji przeprowadzono trzy faceliftingi: w 1960, 1965 i 1972 roku[1].Ogółem wyprodukowano 4 250 000 egzemplarzy.

Fiat 126

Fiat 126 (centoventisei) – samochód osobowy skonstruowany w zakładach FIAT, produkowany we Włoszech w latach 1972-1980, a w Polsce od 6 czerwca 1973 do 22 września 2000 roku (Polski Fiat 126p)[1]. Polska wersja licencyjna produkowana była przez Fabrykę Samochodów Małolitrażowych „Polmo” Bielsko-Biała w Bielsku-Białej oraz w Tychach. Jego poprzednikiem był Fiat 500, następcą Fiat Cinquecento.

Przez wiele lat był jednym z najczęściej spotykanych samochodów na polskich drogach, doczekał się też bardzo wielu nazw potocznych i zwyczajowych, z których najpopularniejsza – Maluch, stała się pod koniec produkcji tego modelu (1997) jego oficjalną nazwą.

Łącznie wyprodukowano 4 671 586 sztuk Fiatów 126, z czego we Włoszech powstało 1 352 912 sztuk[1]. W Polsce wyprodukowano łącznie 3 318 674 sztuk Fiatów 126, z czego w Bielsku-Białej – 1 152 325, a w Tychach – 2 166 349[1]. W Austrii 2069 sztuk[potrzebne źródło] włoskiego Fiata zostało wzbogaconych o m.in. mocniejszy silnik typu bokser przez firmę Steyr[2], oraz ogrzewanie postojowe.

Fiat Punto

Fiat Punto I został zaprezentowany w 1993 roku zastępując model Uno. W 1995 zostało Samochodem Roku[2]. Punto był dostępny w dziewięciu wersjach silnikowych (w tym diesle). Nadwozia to 3- i 5-drzwiowy hatchback i dwudrzwiowy kabriolet produkowany na zlecenie w zakładzie firmy stylistycznej Bertone.

Dostępny w 14 kolorach i 31 wersjach, w tym usportowionej GT oraz kabriolet. Otrzymał najnowszej generacji silniki FIRE. Samochód dzielił płytę podłogową z Lancią Y i Fiatem Barchetta. Bardzo charakterystyczne dla Punto były pionowo umieszczone światła z tyłu pojazdu. Fiata Punto montowano w Tychach w latach 1996-1999.
Wersje silnikowe

Silniki benzynowe:
Punto 55 – 1108 cm³ Fire, SPI, 8v – 54 KM, 86 Nm – S, SX, ED, EL, 6-speed, Sole, Team
Punto 60 – 1242 cm³ Fire, SPI, 8v – 60 KM, 98 Nm – S, SX, Selecta, Sole, Cult, Star, Stile, Cabriolet
Punto 75 – 1242 cm³ Fire, MPI, 8v – 73 KM, 106 Nm – S, SX, HSD, ELX
Punto 85 16v – 1242 cm³ Fire, MPI, 16v – 86 KM, 113 Nm – SX, ELX, Stile, Sporting, Cabriolet (1997-1999)
Punto 90 – 1582 cm³ SOHC, MPI, 8v – 88 KM, 127 Nm – SX, ELX, Sporting, Cabriolet (1993-1997)
Punto GT – 1372 cm³ SOHC, Turbo, SMPI, 8v – 131-136 KM, 204 Nm
Punto 60 występowało również z gazem ziemnym na rynek włoski.

Silniki wysokoprężne:

Punto nie było oferowane w Polsce z silnikami diesla, z powodu zbyt wysokiej ceny.

Punto D – 1698 cm³ diesel – 57 KM, 98 Nm – S, SX, Star
Punto TD 60 – 1698 cm³ turbodiesel – 63 KM, 117 Nm – S, SX
Punto TD 70 – 1698 cm³ turbodiesel intercooler – 71 KM (69 z kat.), 134 Nm – S, SX, Star, ELX
Punto TD 80 – 1698 cm³ turbodiesel intercooler – 82 KM (79 z kat.), 174 Nm – S, SX, Star, ELX (produkcja tylko na Włochy, Francję i Niemcy)

Hyundai Veloster

Hyundai Veloster – samochód osobowy klasy aut miejskich o nadwoziu coupé produkowany przez koncern Hyundai Motor Company od 2011 roku.

Nazwa Veloster – połączenie wyrazów velocity (ang. prędkość) i roadster.
Tył Veloster
Tył Veloster ze strony z widokiem na tylne drzwi
Wnętrze

Samochód koncepcyjny po raz pierwszy zaprezentowano podczas targów motoryzacyjnych w Seulu w 2007 roku. Pojazd zaprojektowano w Centrum Projektów i Technologii w Namyang[1]. W styczniu 2011 roku podczas targów motoryzacyjnych w Detroit zaprezentowano wersję produkcyjną pojazdu.

Samochód według koncernu Hyundai jest trzydrzwiowym coupé jednak pojazd ma tak naprawdę cztery drzwi. W pojeździe zastosowano asymetryczne drzwi (2+1) (dwoje drzwi z przodu, klapa bagażnika oraz pojedyncze drzwi z tyłu od strony pasażera)[2].
Wersje wyposażeniowe

Comfort
Style
Premium
Turbo Executive
RE:FLEX Edition – wersja limitowana[3]

Standardowe wyposażenie pojazdu obejmuje m.in. panoramiczny dach, światła wykonane w technologii LED, 17-calowe alufelgi, podwójny wydech montowany centralnie.

Hyundai Accent

Hyundai Accent – popularny, plasujący się pomiędzy segmentami B a C, model samochodu koreańskiego koncernu Hyundai Group.

Początek produkcji Accenta przypada na rok 1994, kiedy zastąpił on model Pony. Występował w czterech wersjach nadwoziowych.

W USA i Europie zachodniej samochód ten uzyskał opinię taniego i wytrzymałego pojazdu; w Polsce wciąż jest mało popularny.

We Francji model ten występuje pod starą nazwą Pony, a w Belgii i Holandii jako Hyundai Excel. Na rynku amerykańskim i meksykańskim jest oferowany jako Dodge Atitiude[1].

W 1999 roku zadebiutował jego następca, pozostały te same jednostki napędowe, jedynie został wprowadzony diesel 1,5. Gama samochodów obejmowała jak wcześniej hatchbacka 3- i 5-drzwiowego, oraz sedana. Później, w 2003 r. został wprowadzony benzynowy silnik 1,6.

W 2006 roku został wprowadzony nowy model, nowe silniki oraz wygląd. Zrezygnowano z 5- drzwiowego hatchbacka, pozostał tylko 3-drzwiowy oraz sedan. Wykonanie jak i spasowanie materiałów zostało poprawione. Stylistyka odeszła od wschodniego wzornictwa. Samochód zyskał kilka centymetrów szerokości, wysokości a także długości.

W 2010 roku zakończono produkcję III generacji modelu i wprowadzono IV – znacznie atrakcyjniejszą pod względem stylistycznym.

Hyundai Sonata

Hyundai Sonata trzeciej generacji zadebiutował w 1998 roku,czyli rok po zakończeniu produkcji. Wykorzystywane były silniki Mitsubishi. Model był bazą dla pierwszej generacji Kii Magentis. W 2004 roku sprzedaż osiągnęła 104 000 egzemplarzy. Model był oferowany w Europie, ale nie w Polsce.

Model po modernizacji jest nadal produkowany w Chinach przez Beijing Hyundai Co. i w Rosji przez TagAZ.
Hyundai Sonata III – tył
Modernizacja

W 2002 roku przeprowadzono modernizację Sonaty III polegającą na kompletnej zmianie przodu i tyłu. Niektóre źródła traktują to jako kolejna generacja.
Hyundai Sonata drugiej generacji (Y2) zadebiutował w 1993 roku. Model wykorzystywał silniki Mitsubishi. Poza koreańskim Ulsan Sonata II nie była już produkowana w Kanadyjskim Quebec, z powodu upadku tej fabryki. Druga generacja Sonaty była oferowana już w Europie, ale nie w Polsce.
Hyundai Sonata II – tył
Modernizacja

W 1996 roku przeprowadzono gruntowną modernizację polegającą na zmianie przednich lamp i zderzaka (Y3). Nie zmieniły się wymiary.

Hyundai i30 I

Hyundai i30 został zaprojektowany przez europejskie centrum Hyundai w Niemczech. Do budowy auta wykorzystano płytę podłogową i podzespoły z Kia Cee’d. Po raz pierwszy auto zaprezentowano podczas targów motoryzacyjnych w Genewie w marcu 2007 roku. Rok później w Seulu zaprezentowano odmianę kombi. Ze względu na zwiększone zainteresowanie tym modelem w Europie, Hyundai postanowił uruchomić produkcję tego modelu w Czechach.
Hyundai i30 CW przed liftingiem
Tył i30 po liftingu
Tył i30 CW

Hyundai i30 jako pierwszy model z gamy marki w Europie otrzymał oznaczenie literowo-cyfrowe.

W 2007 roku i30 zdobył w Australii tytuł Car of the Year for 2007.

W 2009 roku Hyundai rozpoczął sprzedaż i30 CW w USA pod nazwą Elantra Touring.

Od początku 2009 roku wraz z rozpoczęciem produkcji w Czechach auto przeszło delikatne modyfikacje m.in. ciemne wkładki reflektorów przednich, brak centralnego schowka.

W 2010 roku auto przeszło lifting, jednocześnie modyfikując nazwę dodając literkę U. Samochód został zaprezentowany w 2010 roku na targach Geneva Motor Show. Do produkcji seryjnej i30U trafił w marcu 2010 roku. Każda wersja modelu i30U sprzedawana w Europie została objęta 5-letnią gwarancją. Model ten będzie wyposażony w gamę silników spełniających normę Euro 5. Produkcja zakończyła się w 2012 roku.
Wersje wyposażenia

Base
Base plus
Classic
Classic plus
Comfort
Style
Premium
Blue (i30U)

Hyundai Elantra

Hyundai Elantra – samochód osobowy klasy kompaktowej (C) produkowany od 1990 roku przez południowokoreański koncern Hyundai Motor Company.

Model ten sprzedawany jest pod wieloma nazwami w zależności od rynku, na którym jest oferowany. Pierwsze dwie generacje w Australii i niektórych krajach Europy, w tym w Polsce były dostępne jako Hyundai Lantra (ze względu na oferowany przez koncern Mitsubishi model Elante). W Izraelu piąta generacja Elantry oferowana jest jako Hyundai i35. W Korei Południowej model ten od samego początku produkcji oferowany jest pod nazwą Avante.
W październiku 1990 roku w salonach zadebiutował Hyundai Elantra pierwszej generacji (kryptonim J1). Z początku model ten miał zastąpić model Hyundai Excel, który jednak został zastąpiony przez model Accent w 1995 roku. Hyundai Elantra I był produkowany tylko jako sedan. Posiada dwa rodzaje skrzyni biegów (manualna 5-biegowa i automatyczna 4-biegowa). Model ten jest dość nowoczesny (jak na lata w których był produkowany) i estetycznie zaprojektowany stylistycznie . W 1993 roku Elantra przeszła facelifiting, po którym zmianie uległy przednie i tylne reflektory. W 1995 roku zakończono produkcję pierwszej generacji i rozpoczęto produkcję Hyundaia Elantry II.

Elantra I posiadała silniki zaprojektowane przez Mitsubishi:

1,5 l 90 KM
1,6 l DOHC 16-zaworowy, 113 KM
1,8 l DOHC 4-cylindrowy, 16-zaworowy 128 KM
2,0 l 139 KM