Fiat Bravo

Fiat Bravo pierwszej generacji był następcą modelu Tipo, trzydrzwiową odmianą modelu Brava. Po raz pierwszy zaprezentowany w sierpniu 1995 roku w Turynie[3]. Projekt auta został opracowany przez amerykańskiego stylistę, Chrisa Bangle’a (jego dziełem był też m.in Fiat Coupé)[4].

Samochód był skierowany do osób młodych, ceniących pojazdy o sportowych walorach – w porównaniu z większym bratem był wyposażony w mocniejsze silniki. Brava była za to przestronniejsza, mająca odgrywać rolę auta rodzinnego (jej bagażnik był pojemniejszy o 100 l od trzydrzwiowego odpowiednika)[4].

Bravo (wspólnie z bliźniaczym Brava) otrzymał tytuł Samochód Roku 1996 (Car of the Year)[5]. Zastąpiony w 2001 roku przez Fiata Stilo.
Miejsce produkcji

Pojazd produkowano w latach 1995-2001 we Włoszech, w fabryce Stabilimento Fiat di Cassino w Piedimonte San Germano (niedaleko miasta Cassino i wzgórza Monte Cassino).

Montaż Bravo (wraz z modelami: Punto, Brava, Marea i Ducato) odbywał się również w Polsce. W latach 1996-2000 w tyskich zakładach Fiat Auto Poland zmontowano 3842 sztuki tego modelu[6][7]. Samochody powstawały w systemie SKD (montaż z gotowych podzespołów)[8].
Charakterystyka pojazdu
Nadwozie

Bravo I było oferowane wyłącznie jako 3-drzwiowy hatchback. Długość nadwozia przy rozstawie osi 2,54 m wynosiła 4,03 m, szerokość 1,76 m, a wysokość 1,42 m.

Charakterystyczne elementy nadwozia to długie boczne drzwi, wąskie przednie reflektory położone na zderzaku (identycznie jak we Fiacie Brava) oraz owalne tylne światła w kształcie łezki, ustawione pod kątem, pomiędzy bokami samochodu a pokrywą bagażnika. Linia boczna samochodu – z gumowymi listwami i zaokrągleniami karoserii – oraz przód – z dużą szybą przednią, połączoną z maską silnika, ustawioną pod dosyć ostrym kątem – podkreślały lekko sportowy charakter Bravo[9].

Nadwozie zostało zabezpieczone przed korozją przez cynkowanie. Oznaki starzenia pojawiały się zazwyczaj tylko na pokrywie silnika, w okolicach błotników i na progach[10]. Słabym punktem nadwozia były też klamki i wsporniki lusterek, z których po kilku latach używania złuszczało się tworzywo sztuczne[11][12].

Pojazd dostępny był w jedenastu wersjach kolorystycznych nadwozia, osiem z nich to lakiery metalizowane[13]:

Fiat 500

Fiat 500 jest następcą modelu Fiat 500 Topolino (1936-1955). Wziął swoją nazwę od pojemności dwucylindrowego chłodzonego powietrzem silnika wynoszącej niemal 500 cm³ (dokładnie 479). Silnik ten miał początkowo moc 13,5 KMprzy 4000 obr./min., moment obrotowy 27,5 Nm przy 2500 obr./min., ale już po trzech miesiącach produkcji zwiększono ją do 15 KM, a w 1960 roku, po zwiększeniu pojemności do 499 cm³ (od 1958 roku w wersji Sport), moc wzrosła do 17,5 KM. Samochód był bardzo popularny głównie na południu Włoch, gdzie nabywała go przeważnie biedniejsza część społeczeństwa[potrzebne źródło]. Konstrukcja silnika wynikała z włoskich przepisów podatkowych uzależnionych od liczby cylindrów silnika. W czasie produkcji przeprowadzono trzy faceliftingi: w 1960, 1965 i 1972 roku[1].Ogółem wyprodukowano 4 250 000 egzemplarzy.

Fiat 126

Fiat 126 (centoventisei) – samochód osobowy skonstruowany w zakładach FIAT, produkowany we Włoszech w latach 1972-1980, a w Polsce od 6 czerwca 1973 do 22 września 2000 roku (Polski Fiat 126p)[1]. Polska wersja licencyjna produkowana była przez Fabrykę Samochodów Małolitrażowych „Polmo” Bielsko-Biała w Bielsku-Białej oraz w Tychach. Jego poprzednikiem był Fiat 500, następcą Fiat Cinquecento.

Przez wiele lat był jednym z najczęściej spotykanych samochodów na polskich drogach, doczekał się też bardzo wielu nazw potocznych i zwyczajowych, z których najpopularniejsza – Maluch, stała się pod koniec produkcji tego modelu (1997) jego oficjalną nazwą.

Łącznie wyprodukowano 4 671 586 sztuk Fiatów 126, z czego we Włoszech powstało 1 352 912 sztuk[1]. W Polsce wyprodukowano łącznie 3 318 674 sztuk Fiatów 126, z czego w Bielsku-Białej – 1 152 325, a w Tychach – 2 166 349[1]. W Austrii 2069 sztuk[potrzebne źródło] włoskiego Fiata zostało wzbogaconych o m.in. mocniejszy silnik typu bokser przez firmę Steyr[2], oraz ogrzewanie postojowe.

Fiat Punto

Fiat Punto I został zaprezentowany w 1993 roku zastępując model Uno. W 1995 zostało Samochodem Roku[2]. Punto był dostępny w dziewięciu wersjach silnikowych (w tym diesle). Nadwozia to 3- i 5-drzwiowy hatchback i dwudrzwiowy kabriolet produkowany na zlecenie w zakładzie firmy stylistycznej Bertone.

Dostępny w 14 kolorach i 31 wersjach, w tym usportowionej GT oraz kabriolet. Otrzymał najnowszej generacji silniki FIRE. Samochód dzielił płytę podłogową z Lancią Y i Fiatem Barchetta. Bardzo charakterystyczne dla Punto były pionowo umieszczone światła z tyłu pojazdu. Fiata Punto montowano w Tychach w latach 1996-1999.
Wersje silnikowe

Silniki benzynowe:
Punto 55 – 1108 cm³ Fire, SPI, 8v – 54 KM, 86 Nm – S, SX, ED, EL, 6-speed, Sole, Team
Punto 60 – 1242 cm³ Fire, SPI, 8v – 60 KM, 98 Nm – S, SX, Selecta, Sole, Cult, Star, Stile, Cabriolet
Punto 75 – 1242 cm³ Fire, MPI, 8v – 73 KM, 106 Nm – S, SX, HSD, ELX
Punto 85 16v – 1242 cm³ Fire, MPI, 16v – 86 KM, 113 Nm – SX, ELX, Stile, Sporting, Cabriolet (1997-1999)
Punto 90 – 1582 cm³ SOHC, MPI, 8v – 88 KM, 127 Nm – SX, ELX, Sporting, Cabriolet (1993-1997)
Punto GT – 1372 cm³ SOHC, Turbo, SMPI, 8v – 131-136 KM, 204 Nm
Punto 60 występowało również z gazem ziemnym na rynek włoski.

Silniki wysokoprężne:

Punto nie było oferowane w Polsce z silnikami diesla, z powodu zbyt wysokiej ceny.

Punto D – 1698 cm³ diesel – 57 KM, 98 Nm – S, SX, Star
Punto TD 60 – 1698 cm³ turbodiesel – 63 KM, 117 Nm – S, SX
Punto TD 70 – 1698 cm³ turbodiesel intercooler – 71 KM (69 z kat.), 134 Nm – S, SX, Star, ELX
Punto TD 80 – 1698 cm³ turbodiesel intercooler – 82 KM (79 z kat.), 174 Nm – S, SX, Star, ELX (produkcja tylko na Włochy, Francję i Niemcy)